Hassan Heyrani Nasab

Vercel AI SDK tool call persistence issue

Fri, 10 Oct 2025 12:00:00 +0000

TL;DR

When you store a tool-call/tool-result UI message as it is into the database, you should remove properties with null values like rawInput, errorText, preliminary, and providerExecuted before passing it to the validateUIMessages function.

const storedUiMessages = [
  {
    type: "tool-get_something",
    toolCallId: "call_iW4QcfoKhNc4k2Hmt8BFKHHI",
    state: "output-available",
    input: { a: 1 },
    output: { b: 2 },
    rawInput: null,
    errorText: null,
    providerExecuted: null,
    preliminary: null,
    callProviderMetadata: { c: 3 },
  },
  {
    type: "text",
    text: "Hello, world!",
    state: "done",
    providerMetadata: { d: 4 },
  },
];

const cleanedUiMessages = storedUiMessages.map((m) => ({
  ...m,
  parts: m.parts.map((p) => {
    const cleanedPart: any = {};
    for (const [key, value] of Object.entries(p)) {
      if (value !== null && value !== undefined) {
        cleanedPart[key] = value;
      }
    }
    return cleanedPart;
  }),
}));

const validatedUiMessages = await validateUIMessages({
  messages: cleanedUiMessages,
  tools,
});

const modelMessages = convertToModelMessages(validatedUiMessages, {
  tools,
});

Bug hunting method

What worked:

I approached the bug in these two ways simultaneously:

I read the source code of the validateUIMessages function and its tests.
I asked my AI assistant (Claude 4.5 Sonnet) to create a simple JS file and try different arguments for the validateUIMessages function until it broke.

What didn’t work:

Randomly editing parts of the code
Asking my AI assistant to find the bug without any instructions on how to do it
Searching the web and GitHub issues (this sometimes works, but it didn’t before I wrote this post)

DIY reactJS router

Wed, 03 Jun 2020 16:49:00 +0000

I can’t remember when and why I decided to write my own router for reactJS. I want to share my code with you:

1 - Map url to component

url_regex cannot be used as key directly; so I use arbitrary name as key.

const routes = {
  hello_stranger: {
    url_regex: /\/hello\//,
    component: (props) => <div>hello stranger!</div>,
  },
  hello: {
    url_regex: /\/hello\/\?name=(?<user_name>.*)/,
    component: (props) => <div>hello {props.user_name}</div>,
  },
  book: {
    url_regex: /\/books\/(?<book_id>\d*)\//,
    component: (props) => <Book {...props} />,
  },
  books: { url_regex: /\/books\//, component: (props) => <Books {...props} /> },
  home: { url_regex: /\/$/, component: (props) => <Home {...props} /> },
  not_matched: { url_regex: /.*/, component: (props) => <div>Not Found!</div> },
};

2 - Match url and find route’s name and route’s props

Use regex match group for props.

function processed_url(url) {
  let route_name = "not_matched";
  let route_props = {};
  for (let name in routes) {
    let match_result = url.match(routes[name].url_regex);
    if (match_result) {
      route_name = name;
      route_props = match_result.groups;
      break;
    }
  }
  console.log("route matched", route_name, route_props);
  return [route_name, route_props];
}

3 - Navigate and store props

Navigate without page refreshes. Also store route’s props in order to pass it to the component.

export function navigate(url) {
  const [name, props] = processed_url(url);
  window.history.replaceState({}, name, url);
  store.dispatch(setRouteAction({ name, props }));
}

4 - Render the component

Call navigate for the first time in order to set route’s name and route’s props. Also you can call navigate anywhere in your code and enjoy!

function Routes() {
  useEffect(() => {
    navigate(window.location.pathname + window.location.search);
  }, []);
  const routerState = useSelector((state) => state.router);
  return (
    <>{routes[routerState.route.name].component(routerState.route.props)}</>
  );
}

export default Routes;

Trompi ekzamenojn je estonto

Wed, 21 Mar 2018 16:49:00 +0000

Mi mem ne vere estas trompanta sed mi scias kelkajn metodojn por trompado je skribaj ekzamenoj; ekzemple havi tromp-folietojn, skribaĵoj sur haŭto kaj ankaŭ vidi paĝon de aliuloj.

unue ni difinu “trompado je ekzameno”; ĝi estas pliaĵo al nia sciaĵoj kiam ni estas ja je ekzameno.

Obeu

Wed, 21 Mar 2018 16:41:00 +0000

Skribata

Unu nokto en esplorcentro de Kaviro, iu nomita Dr-o Jazdi trovis ion mirigan je analizo de ĉielaj bildoj. malpli ol semajno, multaj aliaj esploristoj sciiĝis pri tio kaj post malmultaj tagoj ĵurnaloj skribis pri tio afero.

La bildo kio vidiĝis en ĵurnaloj, estis malklara bildo de nigra planedo kun analizo de kelkaj ŝanĝoj dum kvin jaroj. {kiaj ŝanĝoj?}

Post tri jaroj, unu tago subite samtempe ĉiuj aŭdis mesaĝon per siaj mensiloj: “Saluton homoj! mi estas via dio! obeu min aŭ mortu!”

تکه‌ها

Mon, 17 Apr 2017 17:13:00 +0000

چشم‌هایش را به سختی باز کرد. اتاق تاریک بود ولی پرتوهای خورشید از کناره‌های پردهٔ پنجره خبر صبح می‌دادند. آن پنجرهٔ روشنایی، کنار تخت بود.

برخاست پرده را بالا زد. نور خورشید اتاق را روشن کرد. انگار بعد از کاری طاقت‌فرسا، چند ماه بود که خوابیده است. گیج بود. چیزی یادش نمی‌آمد؛ هیچ چیز!

روی تخت نشست. چند برگهٔ نسبتاً بزرگ روی میز کنارش دید. روی برگهٔ رویی، درشت نوشته بود: «لطفاً این‌ها را بخوانید.» برگهٔ اول را برداشت و زیرش را نگاه کرد. آن‌ها را به دست گرفت، روی تخت نشست و شروع به خواندن کرد.

« سلام! متشکریم که شرکت ما را برای فروش بخشی از اطلاعات ذهن خود انتخاب نمودید.

مورد معامله: خاطرات تمام عمر

نام فروشنده و خریدار به درخواست هر دو طرف در قرارداد ذکر نشده است.

به درخواست خریدار و توافق صورت گرفته با فروشنده، تمام خاطرات فروشنده پس از رونوشت به مغز خریدار، از مغز فروشنده پاک شد.

هویت، محل زندگی و تمام چیزهایی که به شخص فروشنده مربوط است، بنا بر توافق طرفین صفر می‌شود و وی باید زندگی‌ای تازه و به دور از گذشته‌اش آغاز کند.

فروشنده حق جستجو دربارهٔ گذشتهٔ خود و خاطرات فروخته شده را ندارد.

لطفاً به نکات زیر توجه فرمایید:

شما آقای جان ۳۴ دوئه هستید. شناسنامه و دیگر مدارک هویتی شما ضمیمه شده است.

شما هیچ خویشاوندی ندارید.

سواد شما به دبستان تقلیل یافته است.

مستمری به مبلغ ۱۶۰۰۰ یورو ماهانه به حساب بانکی شما واریز می‌شود.

برای حفظ سلامت خود، لطفاً برگهٔ پزشکی را مطالعه فرمایید.

امضای فروشنده

امضای خریدار»

هیچ تاریخی نوشته نشده بود.

بسیار گرسنه و تشنه بود. برگه‌ها را روی تخت گذاشت و رفت تا چیزی برای خوردن پیدا کند. یک یخچال پر از خوردنی دید. یک کیک برداشت و با آرامش عجیبی شروع به خوردن کرد.

در آن گیجی، حوصلهٔ فکر کردن نداشت. دوباره به طرف تخت رفت. برگه‌ها را از روی تخت برداشت و روی میز گذاشت. دراز کشید و ملحفه را روی خود کشید و چند ثانیه بعد به خواب رفت تا شاید این فقط یک رؤیا یا گیجی طبیعی پس از خواب باشد.

اما چند ساعت بعد که بیدار شد و برگه‌ها را دوباره بررسی کرد، فهمید که واقعیت بسیار عجیب و غیرقابل‌باور است. تا شب با برگه‌ها کلنجار رفت. قرصی را که در برگهٔ پزشکی نوشته شده بود از کشوی میز برداشت و خورد. چند دقیقه بعد پلک‌هایش دوباره سنگین شد و خوابید.

صبح روز بعد، صبحانه خورد و از آن خانهٔ کوچک بیرون زد. انگار اولین بار است که پیرامون خود را می‌نگرد. خودروها با سرعت شگفت‌آوری مردم را جابه‌جا می‌کردند. آسمان پر از پرنده‌های ساخت بشر بود. چند نفر در پیاده‌رویی عریض مشغول دویدن و ورزش صبحگاهی بودند. غیر از این چند نفر، تنها دو نفر دیگر دیده می‌شد که سوار چیزی نبودند. پس از چند دقیقه هاج و واجی، تصمیم گرفت از آن‌ها دربارهٔ خود بپرسد. به سمت‌شان رفت و گفت: «آ… سلام آقا! ببخشید، من را می‌شناسید؟» دو مرد برای چند لحظه صحبت خود را قطع کردند. یکی از آن‌ها گفت: «نه آقا، ما این‌جا برای بررسی تصادف دیشب آمده‌ایم و اهل این‌جا نیستیم. معلوم نیست این احمق‌ها چرا وارد حریم خیابان می‌شوند!» و صحبت خود را با دیگری ادامه داد.

مرد به سمت آن‌هایی که ورزش می‌کنند رفت و همین پرسش را از آنان کرد. یک پیرمرد در حالی که بدنش را کش می‌داد گفت: «نه جوان، این‌جا بعضی‌ها خودشان را هم نمی‌شناسند؛ چه برسد به شخصی دیگر.» یک مرد میان‌سال از تحرک بازایستاد و گفت: «حتماً به یک شرکت غیرقانونی برنامهٔ ذهنی‌ات را فروخته‌ای. آن‌ها هیچ مسئولیتی نمی‌پذیرند. اگر حافظه‌ات را فروخته‌ای، دیگر یک شهروند نیستی. چون آن‌ها هیچ مدرک شناسایی‌ای برایت به جا نمی‌گذارند.» پیرمرد هم‌چنان که پروانه می‌زد گفت: «مردک بی‌چاره… حتماً الآن حسابی گیج شده‌ای. اسمت یوهانس باشد خوب است؟» مرد گفت: «نه ممنون، من اسم جان را بیش‌تر دوست دارم.» پیرمرد ادامه داد: «من هم مثل تو خاطراتم را فروختم. حتماً خاطرات خوبی داشتیم که مشتری برای آن‌ها چنین پولی داده است. چندبار خواستم دنبال شرکت و خریدار بروم ولی وقتی به پولی که می‌گیرم فکر می‌کنم، منصرف می‌شوم.» مرد گفت: «چرا آن‌ها را از ذهن من پاک کرده‌اند؟ نمی‌شد فقط برای آن‌ها هم رونوشت می‌کردند؟» پیرمرد هم‌چنان که نفس‌نفس می‌زد، روی نیمکت نشست، آهی کشید و گفت: «مردم این روزها خیلی خودخواه شده‌اند. نمی‌خواهند چیزی را که می‌خرند هنوز در ذهن شخص دیگری باشد. می‌خواهند فقط خودشان از یادآوری آن‌ها لذت ببرند و کسی وارد حریم شخصی‌شان نشود! کسانی که در زندگی خود هیچ نقطهٔ روشنی نداشته‌اند و پول خود را از راه‌های نادرست به دست آورده‌اند با این کار می‌خواهند بقیهٔ عمر خود را با آسودگی سپری کنند و از گذشتهٔ خوبی که خریده‌اند لذت ببرند. گذشته‌ای که آن را نساخته‌اند ولی آن را خریده‌اند! بی‌خیال! تو هنوز جوانی. آینده‌ات را بساز!»

پیرمرد به نزدیکی مرد خزید و آرام گفت: «البته برای کسی مثل من خیلی هم بد نیست. من دیگر توان کار کردن ندارم و با این کار، دوران بازنشتگی‌ام را با خیالی راحت می‌گذرانم. اما تو نه! تو هنوز فرصت ساختن یک زندگی تازه را داری.»

مرد جوان از روی نیمکت برخاست و به سمت خانه رفت. در بسته شده بود و مرد فکرش را نمی‌کرد که باید همراه خود کلید بردارد. به سمت ورزشکاران بازگشت تا برای مشکلش راهی پیدا کنند. مرد میان‌سال گفت: «نگران نباش. بیا برویم. در را برایت باز می‌کنم.» کمی با در ور رفت و در چند ثانیه بازش کرد. مرد جوان تشکر و خداحافظی کرد.

کمی به گوشه‌کنارهای خانه سرک کشید. هیچ خاطره‌ای از هیچ جای آن نداشت. به روشویی رفت، به صورتش آب زد و خود را در آینه نگاه کرد. چهره‌اش برای خودش غریبه بود.

روی مبل جلوی تلویزیون پذیرایی نشست و خواست تلویزیون را روشن کند. اما کنترل از راه دورش را پیدا نکرد. اطراف را گشت اما پیدایش نکرد. در نهایت گفت: «پس این کنترل لعنتی کجاست؟» ناگهان تلویزیون خود به خود روشن شد و یک خانم گفت: «جان! مثل این که خیلی از فناوری‌های روز دور هستی. لطفاً با من حرف بزن!» مرد دقیقه‌ای سکوت کرد و پس از اندکی تفکر، گفت: «چه‌طور می‌توانم از این تلویزیون استفاده کنم؟ چه‌طور کار می‌کند؟» خانمِ درون تلویزیون گفت: «ساده است! تنها کافی است هر آن‌چه را که می‌خواهید بگویید.» مرد گفت: «اخبار لطفاً!» تلویزیون گفت: «این تلویزیون به رایگان به شما داده شده است و به ازای آن باید ۴۹۹ تبلیغ ببینید. به ازای هر دقیقه تبلیغ، می‌توانید ۱۰ دقیقه از آن استفاده کنید. اگر می‌خواهید از خدماتی هم‌چون رابط ذهنی استفاده کنید باید بهای آن را به روش‌های گوناگون بپردازید. عالیست! تبلیغ نخست را از ما هدیه گرفتید و حالا می‌توانید اخبار را ببینید.» اخبار آغاز شد. نخست دو مجری خانم و آقا خود را معرفی کردند. مجری مرد گفت: «پژوهشگران موفق به کاهش انرژی مصرفی رابط‌های ذهنی شدند. اکنون تنها کافی است اندکی نور به آن‌ها بخورد تا برای یک روز کامل نیازی به شارژ نداشته باشند.» مجری زن با تعریف و تمجید از رابط‌های ذهنی یک شرکت معتبر، ادامه داد: «رئیس جمهور صبح امروز هم‌زمان به ۱۱ کشور رفت و مناسبات سیاسی-اقتصادی…» هم‌چنان که اخبار در حال پخش بود، مرد گفت: «رئیس جمهور کنونی کیست؟» تلویزیون اخبار را نگه داشت و گفت: «رئیس جمهور، فریتس G74R، یک فرد معمولی نیست و از اجزای فراوانی تشکیل شده است. برخی معتقدند که او کاملاً یک ماشین است ولی بیش‌تر ماشین‌ها معتقدند که او هم‌چنان زیستی است و ماشین‌ها به او کمک می‌کنند.»

مجری زن ادامه داد: «بله! داشتم می‌گفتم! رئیس جمهور صبح امروز هم‌زمان به ۱۱ کشور رفت و مناسبات سیاسی-اقتصادی را به همراه مقامات بلندپایهٔ آن‌ها بررسی کرد.» مجری مرد پس از چاپلوسی رئیس جمهور، ادامه داد: «خطر حملهٔ ماهواره‌های مریخ‌گرد دفع شد. این دومین باری است که یک اشکال فنی باعث چنین تهاجمی از سوی آنان می‌شود.»

مرد مجری به دوربین نزدیک شد و با صدایی آرام گفت: «پس از یک دقیقه تبلیغات بازمی‌گردیم. لطفاً ۱۰ دقیقهٔ بعدی را با ما باشید!» تبلیغات در حال پخش بود و یک شمارنده زیر تصویر، شمارهٔ تبلیغ و تعداد تبلیغ‌های باقی مانده را نشان می‌داد: «۲ از ۴۹۹»

اخبار ادامه یافت و به پایان رسید. پس از آن، تلویزیون گفت: «یک فکر عالی! اکنون می‌توانید ۵ دقیقه تبلیغات ببینید و یک ساعت از تلویزیون استفاده کنید.» مرد گفت: «خوب است.» تلویزیون شروع به پخش تبلیغات کرد. مرد برخاست و به طرف آشپزخانه رفت تا هم میان‌وعده‌ای بخورد و هم تبلیغات را تماشا نکند. همین که از تلویزیون فاصله گرفت، تلویزیون خاموش شد. آهی کشید. از خیر تلویزیون گذشت و به آشپزخانه رفت.

در همان لحظهٔ ورود مرد به آشپزخانه، قهوه‌ساز قهوه را در فنجان ریخت و صدایی داد. مرد فنجان قهوه را برداشت. یخچال نیز بدون آن که جان چیزی خواسته باشد، یک کیک بیرون داد. به اتاق رفت و روی تخت نشست. جایی که متولد شده بود! شروع به خوردن کرد. فقط روی خوردن قهوه و کیک متمرکز شده بود و انگار تناسب خشکی و خیسی دهانش با خوردن کیک و قهوه مهم‌ترین مسئلهٔ زندگی اوست. هنگامی که از خوردن فارغ شد، فنجان را روی میز گذاشت و برگه‌ها را برداشت. روی تخت دراز کشید، و با دقت آن‌ها را وارسی کرد. هر چه فکر کرد، یادش نیامد که چنین کاری کرده باشد ولی این را تنها توضیح برای وضع موجودش می‌دید. یک قرص از کشوی میز درآورد. برخاست، فنجان را نیز برداشت و به آشپزخانه رفت. قرص را با یک لیوان آب خورد. از پشت شیشهٔ پنجره یک گربه آشپزخانه را زیر نظر گرفته بود. در نهایت، جان نیز چشمش به گربه خورد؛ او را ترساند و گربه از پشت شیشه رفت. جان به پذیرایی رفت و روی مبل نشست و به تلویزیون خاموش خیره شد. چند دقیقه بعد، کلید خانه را برداشت و بیرون رفت.

خودروها با سرعت سرسام‌آوری در حال حرکت بودند. جان در پیاده‌رو شروع به راه‌رفتن کرد. اندکی بعد مثل یک کودک که در چمنزار می‌دود، شروع کرد به دویدن. انگار می‌دانست به کجا می‌رود. از این خیابان به آن خیابان می‌پیچید و چهارراه‌های بسیاری را درنوردید تا درنهایت از پاافتاد و روی پلهٔ کوچک جلوی خانه‌ای نشست. کم‌کم نفس‌نفس زدنش تبدیل به نفس‌های عمیقی شد که از عمق وجود خالی‌اش برمی‌آمد.

چند دقیقه بعد کودکی از خانه بیرون آمد و مرد را دید. نزدیک آمد و بدون این که حرفی بزند، چشم‌هایش را به چشم‌های جان دوخت و سرش را به چپ و راست کج کرد ولی جان منظور پسرک را نفهمید. پسرک ناگهان روبرگرداند و به طرف خانه دوید و فریاد زد: «پدر! پدر! یک گدا جلوی خانه نشسته.» پدر از لای درِ خانه سرش را بیرون کرد و خطاب به جان گفت: «از این‌جا برو کولی!» جان برخاست و کمی عقب‌عقب رفت تا به موانع بین پیاده‌رو و خیابان خورد. از روی آن‌ها گذشت و وارد خیابان شد. بی‌آن که متوجه چیزی شود، ناگهان ضربهٔ شدیدی احساس کرد و بی‌هوش شد. چشم‌هایش را که باز کرد، یک پرستار را دید که از اتاق بیرون می‌رود. سرش را به دوطرف چرخاند. اطرافش پر بود از بیمارهایی که روی تخت دراز کشیده بودند. بی‌حال و لمس شده بود. به مرده‌ای می‌مانست که منتظر تدفین است. درد مانع حرکت پاهایش می‌شد و سرتاپا کفن‌پوشش کرده بودند. به نقش و نگار سقف خیره شده بود و آن‌ها را دنبال می‌کرد؛ گاه دایره‌ای می‌ساخت و از پایان به آغاز می‌رفت و گاه پیش می‌رفت تا از دیدش خارج می‌شد. از دنبال کردن نقوش خسته شد. کم‌کم درد پایش خود را نشان داد تا حدی که آه و ناله‌اش بلند شد. پرستار به اتاق آمد. چیزی در سرمش ریخت. چند ثانیه بعد جان به خواب رفت.

از خواب که بیدار شد، تازه فکر کرد به این که آیا روز است یا شب؟ کیست و از کجا آمده است؟… . هزیان‌گویی جان، یکی از هم‌اتاقی‌ها را واداشت تا پرستار را صدا زند. پرستار آمد و قدری با جان صحبت کرد و او را آرام کرد.

چند روز بعد توانست به کمک عصا بایستد. جان را پیش روانکاو بردند. روانکاو فهمید که او خاطراتش را فروخته است. در یکی از جلسات روانکاوی، روانکاو جان را به گذشته‌ای ساختگی برد که سرشار از خوشی و خوشبختی بود. جان جزئیاتی احتمالاً واقعی را به این خاطرهٔ تلقینی اضافه کرد و باعث تعجب روانکاو شد. جان به خوبی یادش می‌آمد که برادر کوچک‌ترش چه‌قدر پرخاشگر بود؛ درست مثل یک سگ هار!

جان به خانهٔ خود بازگشته بود. عصا را کنار گذاشته بود ولی هنوز لنگان‌لنگان‌ راه می‌رفت. ترجیح داد چند روزی را در خانه بماند تا پاهایش مثل روز اول شوند. روی مبل می‌نشست و با تلویزیون به همه‌جا سفر می‌کرد؛ حتی جاهایی که با پاهای سالم هم نمی‌شد رفت. از پیشرفت‌های علمی به شدت شگفت‌زده شده بود؛ به‌ویژه فناوری‌هایی که اجازه می‌داد اطلاعات مغز یک نفر خوانده شوند و روی مغز دیگری نوشته شوند. برنامهٔ فوتبال مسی، با آن که سال‌ها از مرگش می‌گذشت، به قیمت گزافی فروخته می‌شد.

دغدغهٔ ذهنی نداشت. گردش در شهرک، دنیا و… از زبان یک شعور مصنوعی جهانی کم‌کم به فناوری‌های اطرافش عادت کرد.

داس مرگ

Mon, 20 Mar 2017 19:14:00 +0000

کف دستش را روی بینی‌اش گذاشت تا بینی قرمزش اندکی گرم شود. باد سردی می‌آمد ولی می‌شد اندکی گرما از خورشید گرفت. کلاه بافتنی‌اش را از سر برداشت. هم‌چنان که به سمت کلبه می‌رفت نگاهی به مزرعه‌ی طلاگون انداخت. تا هنگام درو کم‌تر از یک‌ماه مانده بود.

اوقات حیاتش مثل پارسال و سال‌های پیشین می‌گذشت؛ تکراری، ملال‌آور، در تنهایی.

وارد کلبه شد. داسش را به کناری گذاشت. یک لیوان آب نیمه‌خنک نوشید و روی زمین جلوی تلویزیون لم داد و صدای آن را تا آخر زیاد کرد. کانال‌ها را پشت سر هم عوض می‌کرد. تلویزیون را پسر کوچک‌ترش پیش از ترک خانه برای او خریده بود. کتاب‌های قطور قدیمی‌اش را روی هم گذاشته و سکویی برای تلویزیون کوچکش درست کرده بود. پیرمرد تنها و ناامید بود ولی گاهی برنامه‌های تلویزیون بر او آب می‌پاشید و تن رنجور و بی‌رمق او را برای کَندن چند علف دیگر زنده می‌کرد.

گاهی نفسش را حبس می‌کرد تا از شر این همه زحمت رها شود اما هر بار شکست می‌خورد. هیچ انگیزه‌ای برای ادامه‌ی زندگی نداشت. تنها دلیل او برای کشاورزی این بود که تا زنده است گرسنه نماند. تلویزیون را خاموش کرد. پیش خود گفت: «ای کاش فرزندانم کنارم بودند.»

صدای در آمد. پیرمرد از جای خود برخاست و باتعجب به سمت در رفت و آن را که نیمه‌بسته بود باز کرد؛ کسی نیست. انگار باد بود. پیرمرد به سمت اجاق رفت و مشغول پختن گوشت شد. دود تمام کلبه را گرفته بود. صدای در در زمینه‌ای از صدای سرخ‌شدن گوشت، به سختی شنیده می‌شد و پیرمرد را عصبانی می‌کرد. به سمت در رفت ولی این‌بار با مقداری شکوفه‌ی تازه‌رسته روبه‌رو شد. غرغرکنان گفت: «این آشغال‌ها این‌جا چه می‌کنند؟» شعله‌ی زیر گوشت‌ها را خاموش کرد و تکه‌ای گوشت به دندان گرفت. جارویش را برداشت تا آن شکوفه‌ها را بروبد.

پیرمرد هم‌چنان که شکوفه‌ها را از در خانه می‌روبید، صدایی از باد شنید که می‌گفت: «زمانش فرارسیده!» اهمیتی نداد ولی باز پشت سر هم همین صدا می‌آمد. باد شدیدتر می‌شد و بوی خاک و باران می‌آمد. پیرمرد با کلافگی چشم‌هایش را بسته بود و با بی‌رحمی بر شکوفه‌ها زخمه می‌زد.

شب شد و تاریکی همه‌جا را فراگرفت. صدای خوردن قطرات باران به بام کلبه و عبور قطارهایی که از نزدیکی کلبه‌اش از آن طرف کاج‌ها می‌گذشتند، خواب را از چشم‌هایش گرفته بود ولی در نهایت از خستگی زیاد، به خواب رفت.

صبح روز بعد، آفتاب چشم‌هایش را آزار می‌داد تا بیدارش کرد. احساس سرما می‌کرد. نگاهی به خودش انداخت؛ با آن که سقف چکه نمی‌کرد، ملحفه و لباس‌هایش خیس و گِلی شده بودند. آتش روشن کرد و خود را خشک نمود. لباس خشک پوشید. داسش را برداشت و از کلبه بیرون آمد. نگاهی به اطراف کرد و تا از میان ابرها چشمش به خورشید افتاد، بر او لعنت فرستاد. چشم‌هایش چرخید و اتومبیل‌های پلیس را دید که کنار کلبه‌ی همسایه پارک شده بودند. اهمیتی نداد و به سمت مزرعه حرکت کرد. یک علف هرز دید. خم شد تا آن را بکَند. متوجه‌ی داسش شد که خونی شده است. به کلی گیج شده بود. امروز با روزهای دیگر فرق می‌کرد. اتومبیل‌های پلیس و خون روی داس چیزهای تازه‌ای بودند که به زندگی‌اش تنوع می‌بخشیدند. داسش را تمیز کرد و به کارش ادامه داد.

چند دقیقه بعد، یک افسر پلیس را دید که به سمت مزرعه‌اش می‌آمد. پشت گندم‌ها پنهان شد. افسر پلیس با صدای بلند گفت: «کسی این‌جا نیست؟» و سپس درِ کلبه را زد و چندبار سینه‌اش را صاف کرد. گمان کرد صاحب مزرعه فعلاً نیست. پس بازگشت. پیرمرد با هیجان و سرعت بیش‌تری کارش را از سر گرفت و مثل یک اسب از دهانش بخار بیرون می‌آمد.

نزدیک ظهر تصمیم گرفت سر و گوشی آب دهد و ماجرا را بفهمد. سطل‌های خالی را برداشت و در راه رودخانه، از کنار کلبه‌ی همسایه گذشت. مادری دخترش را در آغوش گرفته بود و هر دو گریه می‌کردند. مادر می‌گفت: «برادرت اگر این‌گونه نمی‌مرد، از سرطان می‌مرد. محض رضای خدا این‌قدر اشک نریز.»

سگشان تا پیرمرد را دید پارس کرد و پیرمرد را مجبور کرد از آن‌جا دور شود. پیرمرد به رودخانه رسید. قدری آب به سر و صورتش زد، سطل‌هایش را پر کرد و به خانه بازگشت.

سطل‌ها را روی سکوی کنار کلبه گذاشت و همین‌طور که درون کلبه می‌رفت تا تلویزیون ببیند، پیش خودش به حال آن پسر غبطه می‌خورد و می‌گفت: «خوش به حالش! از این دنیای لعنتی خلاص شد.»

شب شد و پلک‌هایش سنگین شد. تلویزیون را خاموش کرد و همان لحظه خوابش برد.

صبح روز بعد، خود را جلوی شومینه‌ی نیمه‌روشن یافت. هنوز احساس سرما می‌کرد. قدری چوب از بیرون کلبه آورد و آتش را افروخته‌تر کرد. تلویزیون را روشن کرد و کمی از کیک‌هایی که اغلب هنگامی که چیزی در خانه نداشت، از خانم ماشینینو می‌گرفت، خورد.

آن روز از کلبه‌اش بیرون نیامد. کیک و چای می‌خورد و تلویزیون تماشا می‌کرد. هنگام عصر، درِ کلبه زده شد. پیرمرد در را باز کرد. یک افسر پلیس بود. افسر گفت: «ببخشید، مزاحم شدم؟» پیرمرد گفت: «هرگز! فقط من و تلویزیون در خانه هستیم.» افسر گفت: «زیاد مزاحمتان نمی‌شوم. فقط بگویید شب گذشته کجا بودید؟» پیرمرد بااطمینان گفت: «شب گذشته آن‌قدر سرد بود که حتی سگ‌ها هم بیرون نمی‌آمدند. تمام شب جلوی آتش خوابیده بودم.» افسر گفت: «ولی مثل این که این حوالی گرگ‌ها زیاد شده‌اند. مواظب خودتان باشید. روز خوش!»

پیرمرد در را بست، کانال را عوض کرد و به تماشای برنامه‌ی هواشناسی پرداخت. گویی هوای آن منطقه در شُرف گرم شدن بود و باران‌های گاه و بی‌گاه رو به افول و ناپدیدی بودند.

پیرمرد به امید گزارش هواشناسی، آن شب شومینه را روشن نکرد ولی تا صبح در ملحفه‌ی خود از سرما لرزید و به سختی چند دقیقه به خواب رفت.

صبح روز بعد با صدای درب بیدار شد. پسر بزرگ‌تر پس از مدت‌ها به دیدنش آمده بود. پس از چند احوال‌پرسی سرد، پسر گفت: «شنیده‌ام که این اطراف حوادث ناگواری رخ داده است. به شما آسیبی نرسیده است؟» پیرمرد هم‌چنان که کانال‌های تلویزیون را به دنبال یک برنامه‌ی قابل تماشا سیر می‌کرد، گفت: «چیز مهمی نبوده است. یک نفر که قرار بود از سرطان بمیرد، حالا چند روز زودتر خلاص شده است.» پسر گفت: «مثل این که برایت مهم نیست. هیچ چیز برایت مهم نبوده.» پدر پیر به انگشتان پای خود اشاره کرد و گفت: «زخم‌های دیابت را می‌بینی؟ انگشتانم فقط مایه‌ی عذابم هستند. تو تا حالا درد کشیده‌ای؟» پسر گفت: «می‌دانم که راحت شدن از درد، بد نیست ولی این دلیل نمی‌شود که آرزوی مرگ کنی و از مرگ دیگران خوش‌حال باشی. می‌خواهی تو را متهم کنند؟!» پیرمرد گفت: «چه فرصتی از این بهتر؟! گیوتین یک مرگ راحت و بی‌دردسر است!»

پسر که بی‌تفاوتی او را دید، بدون خداحافظی، او را به حال خود رها کرد.

پیرمرد که اعصاب نامتعادلش در رعشه‌ی دستانش پدیدار شد، بی‌دلیل، پشت سر هم و به سرعت کانال‌ها را عوض می‌کرد تا در نهایت تلویزیون را خاموش کرد و کنترلش را به طرفی پرتاب کرد.

تفنگ جنگی‌اش را برداشت و از خانه بیرون زد. چند گنجشک باد کرده از سرما روی زمین تازه سبزشده نشسته بودند. با دیدن پیرمرد پرواز کردند و روی سیم خط تلفن نشستند. تفنگ را از دوران جنگ به یادگار نگه‌داشته بود و یک عتیقه‌ی واقعی بود. به سختی آماده‌اش کرد و اولین جنبنده‌ی روی درخت کاج برف‌گرفته را که از قضا کلاغی بزرگ بود، نشانه رفت و شلیک کرد. آن بخش از درخت تکانی خورد و برف‌هایش ریخت. کلاغ پرهای بزرگ سیاهش را بازکرد و قارقاری از سر خستگی و کهولت سن کرد و رفت. امکان نداشت با آن عصبانیتی که بر او چیره شده بود، به هدف بخورد. باز تفنگ را آماده کرد. شوهرِ زنِ سابقش را در خیال خود هدف می‌گرفت و به طرف گنجشک‌های کوچک شلیک می‌کرد. تیرها به هدف نمی‌خوردند ولی قلب پیرمرد تیرباران می‌شد.

پسرکی با هیزم‌های سنگین‌تر از خودش از آن حوالی رد می‌شد. تا پیرمرد را دید، راه خود را کج کرد. پیرمرد صدایش زد ولی پاسخی نشنید. در راهِ پسرک قرار گرفت و پسرک دوباره مجبور شد راهش را کج کند. هم‌چنان که پسرک دور می‌شد، پیرمرد تفنگش را پر کرد و هیزم‌ها را نشانه گرفت. از قضا این بار گلوله به هدف خورد، پسرک را از پا درآورد و همراه هیزم‌ها سرنگون کرد. چند دقیقه خشکش زده بود. تفنگ را روی زمین رها کرد و به سمت شکار بی‌چاره رفت. بدن پسرک غرق خون بود. گلوله برایش بسیار بزرگ بود. پیش خود گفت: «پسرک بی‌چاره! اکنون می‌تواند برای همیشه استراحت کند.» هیزم‌ها را کوله کرد و به همراه تفنگ به کلبه برد. از آن‌جا بیلش را برداشت و به سمت جسد پسرک رفت. همان‌جا چاله‌ی کوچکی کند. با آن که جسد کوچک بود، مجبور شد چندبار جسد را تا بزند. از این دست صحنه‌ها کم در جنگ ندیده بود. نفس عمیقی کشید و بیلش را بر دوشش گذاشت و به سمت کلبه رفت. هیزم‌های مجانی را برای شب در شومینه گذاشت. دنبال کنترل تلویزیون گشت تا پیدایش کرد. تلویزیون را روشن کرد و خود را به بی‌خیالی زد. شبکه‌ی هفت مسابقه‌ی اطلاعات عمومی پخش می‌کرد. پیرمرد عاشق آن مسابقه بود. صدای تلویزیون را زیاد کرد. به آشپزخانه رفت تا چیزی بیاورد ولی چیزی جز یک یخچال خالی و اجاق کثیف با ظرف‌های نشسته‌ی روی آن نیافت. حتی سطل‌های آب هم خالی بودند. صدای مجری و تشویق تماشاچیان بلند شد و پیرمرد را از آشپزخانه به سمت خود کشاند. پرسش مجری هنوز روی تلویزیون نمایش داده می‌شد. پیرمرد داد زد تا صدایش از تلویزیون بلندتر باشد: «پاسخ این پرسش را یک کودک هم می‌دانست. احمق‌ها!» تا پایان برنامه پیرمرد آن‌قدر بالا و پایین پرید و فریاد زد که شور و نشاط جوانی‌اش بار دیگر بازگشت و او را واداشت به یاد دوران جوانی بار دیگر به شکار برود و دلی از عزا دربیاورد. تفنگ را برداشت و از کلبه خارج شد. آن همه سر و صدا که در کلبه بود با بیرون رفتن از آن‌جا به یک‌باره فرونشست و اندکی بعد با صدای همان کلاغ بزرگ که مایه‌ی بدشانسی‌اش در صبح آن روز بود، جایگزین شد. فهمید که در این نزدیکی چیز دندان‌گیری پیدا نمی‌شود. پس به سمت رودخانه به راه افتاد. هر چه به رودخانه نزدیک‌تر می‌شد، صدای آرامش‌بخش آن بیش‌تر شنیده می‌شد. نشست و از رودخانه قدری آب نوشید و راهش را به سمت دره‌ی کوچک و تازه از خواب بیدار شده‌ی روبه‌رو ادامه داد. چشم چرخاند ولی جز چند گنجشک چیزی ندید. کم‌کم به آن طرف دره می‌رسید. ناگهان چشمش به گوزنی افتاد که در حاشیهٔ دره ایستاده بود. نشانه گرفت و شلیک کرد. گوزن زخمی شد و به سختی فرار می‌کرد. پیرمرد دوباره تفنگش را آماده کرد و گوزن را خلاص کرد. فریادی از سر خوشی زد و به سمت گوزن دوید. لاشه را برداشت و به کلبه بازگشت. هیزم‌های خونین شومینه را آتش زد. گوزن را به قلاب قدیمی که از سقف آویزان بود گیرانداخت و قصابی کرد. جگرش را روی توری گذاشت و روی آتش گرفت تا کباب شود. دوان‌دوان تشت آشغال‌های گوزن را بیرون برد و پای درخت‌های کاج جوان ریخت. مگر می‌شود پیرمرد در خانه باشد و تلویزیون خاموش باشد؟ با همان دست‌های کثیف کنترل را به دست گرفت و هم‌چنان که جگرها را می‌بلعید، کانال عوض می‌کرد.

هوا تاریک شده بود. صدای تلویزیون آن‌قدر بلند بود که صدای زوزهٔ گرگ‌ها را می‌خورد. پس از مدتی چشم‌های پیرمرد شروع به سوزش و درد کردند. به ناچار تلویزیون را خاموش کرد. هم‌چنان که سردرد گرفته بود رخت‌خوابش را کنار شومینهٔ نیمه‌روشن انداخت و خواب رفت. آن شب خواب می‌دید که خودش با چاقو اعضای بدنش را تکه‌تکه می‌کند.

صبح که بیدار شد، سنگینی و بی‌حسی‌ای در بدنش حس می‌کرد. لاشهٔ گوزن هم‌چنان آویزان بود و بوی بدی میان خانه می‌آمد. لاشه را پایین آورد و آن‌قدر تا زد و فشار داد تا در یخچال جا شود. به دنبال چیزی برای صبحانه دوباره در یخچال را باز کرد ولی غیر از آن لاشهٔ گوزن چیزی ندید. درب یخچال را به سختی بست و با داسش از خانه بیرون زد. گنجشک‌ها روی کاج‌ها سر و صدا می‌کردند و کلاغ پیر از دوردست‌ها می‌آمد. پیرمرد خود را به خط راه‌آهن رساند و آن را گرفت تا به نزدیک‌ترین ایستگاه قطار رسید. برخلاف خودش که پوست و استخوان بود، مأمور ایستگاه، سولومون، پیرمرد گرد و چاقی بود و پنگوئن‌وار راه می‌رفت. بیش‌تر اوقات روی نیمکت جلوی اتاقش لم می‌داد و روزنامه‌های روز پیش را می‌خواند. چند روز بود که او را زیر نظر داشتم. پیرمرد کنار سولومون نشست و من نیز کنارشان نشسته بودم! آن‌ها تا ظهر از خاطرات جنگ و خانواده‌هایشان صحبت کردند. سولومون از یکی از نوه‌هایش تعریف می‌کرد که اکنون سیاستمداری سرشناس در لندن شده است. پیرمرد هم اغلب از بچه‌ها و نوه‌های مزاحم بدگویی می‌کرد.

پیرمرد قدری برخاست تا خستگی در کند. سولومون از این فرصت استفاده کرد تا تمام نیمکت را بگیرد و چرت ظهرش را بزند. پیرمرد احساس ضعف می‌کرد. با به خواب رفتن سولومون فرصت را غنیمت شمرد و مثل همیشه به آرامی وارد اتاق سولومون شد. در یخچالی کوچک را باز کرد. برخلاف اندازهٔ یخچال، درون آن درخور سولومون بود. از انواع سس‌ها گرفته تا سوسیس، همبرگر و مرغ‌های سوخاری بسته‌بندی‌شده در آن پیدا می‌شد. از هرکدام چندتایشان را می‌شد برداشت بدون آن که سولومون متوجه شود. پیرمرد به خود آمد و چند سس، چند بسته مرغ سوخاری و یک نوشابهٔ بزرگ برداشت. به آرامی از اتاق بیرون رفت و در امتداد خط‌آهن به سوی کلبه‌اش به راه افتاد. در راه از فرط گرسنگی یک بسته مرغ سوخاری باز کرد، یک سس روی آن خالی کرد و خورد.

وارد کلبه شد. به آشپزخانه رفت و غنایم را کنار لاشهٔ گوزن در یخچال جا داد. تمام فکرش این بود که شب فرارسد، دوباره گرسنه شود و پای سریال مورد علاقه‌اش مرغ سوخاری با سس بخورد. برای این که زمان برایش سریع‌تر بگذرد، بالش صدساله‌اش را آورد و وسط کلبه خوابید.

پیرمرد که بیدار شد، هوا تاریک شده بود. تلویزیون را روشن کرد و به آشپزخانه رفت تا سور و سات عیش و نوش را بیاورد. بالشش را پشتش گذاشت، کنترل به دست گرفت و کانالی که سریال پخش می‌کرد زد. بستهٔ مرغ سوخاری را باز کرد. همهٔ سس‌ها را آورده بود. روی همه‌شان را خواند تا ببیند کدام طعم اکنون به مزاجش سازگار است. در نهایت، سس گوجهٔ تند را انتخاب کرد و مرغ را در آن غرق کرد. مقداری خورد و سریال دید. چشمش به نوشابه افتاد. بازش کرد. هر لقمه که می‌خورد، مقدار بسیار اندکی نوشابه می‌خورد که مبادا به خاطر نوشابه سیر شود.

غذایش تمام شد ولی سریال ادامه داشت. در نوشابه را در حالی که مقدار زیادی از آن مانده بود بست. ظرف‌ها را جمع کرد و در ظرفشویی تل‌انبار کرد. به سریال بازگشت و آن را به سرانجام رساند. بی‌هدف کانال‌ها را عوض کرد تا در نهایت آن را خاموش کرد و ملحفه‌اش را آورد و همان‌جا روی بالش خوابید.

صبح نه‌خیلی‌زود پرتوهای خورشید بخشی از کلبه را روشن کرده بودند. آواز صبح‌گاهی گنجشک‌ها پیرمرد را از خواب بیدار کرد. برای من شب پرکاری بود. در شهر جان چند نفر را می‌بایست بگیرم. نگاهی به پیرمرد کردم. انگار به این سادگی‌ها نمی‌خواست بمیرد. پیرمرد اندکی دل‌درد داشت ولی خوش‌حال و سرحال بود. هنگام صبحانه بود و طعم غذای دیشب که هنوز زیر زبانش بود، دهانش را آب انداخت. یخچال را باز کرد. لاشهٔ گوزن سنگینی می‌کرد و جای زیادی گرفته بود. کله‌اش را شکافت و مغز و زبان را برداشت و صبحانهٔ مفصلی خورد. باقی لاشه را با خود برداشت تا از شرّش خلاص شود. به طرف مزرعهٔ همسایهٔ عزادار رفت. سگ را خواب‌آلود پیدا کرد و لاشه را جلویش انداخت و خواست که به کلبه بازگردد ولی به طرف سگ بازگشت و بخش کوچکی از لاشه را برای سگ گذاشت و بقیه‌اش را با خود برد. لاشه را بیرون کلبه گذاشت و خود داخل کلبه شد. داسش را برداشت و به سمت مزرعه‌اش رفت. در میان گندم‌ها به دنبال علف‌های هرز می‌گشت تا ظهر شد و دوان‌دوان خود را به کلبه رساند تا مرغ‌های باقی‌مانده را بخورد. نگاهی به مرغ‌ها کرد. به نظر می‌رسید که غیر از امروز ظهر، تنها برای یک وعدهٔ دیگر مرغ سوخاری دارد. نیمی از نوشابهٔ درون بطری را خورد. آخرین شام خوشمزه را درون یخچال گذاشت و از کلبه بیرون آمد تا ناهار سگ همسایه را بدهد. گوشت تقریباً گندیدهٔ گوزن را به سگ داد و خود به رودخانه رفت تا روی چمن‌های کنار آن چرتی بزند. هوایی بسیار عالی در این موقع از سال کنار رودخانه بود. شاداب برخاست و به سمت کلبه روانه شد. در راه، سگ را دید که گوشت را با این که بوی نامطبوعی می‌داد خورده بود و جایی نزدیک طویلهٔ گوسفندها ولو شده بود.

صبح روز بعد، هنگامی که دیگر چیزی برای خوردن نداشت، آخرین بخش لاشه را برداشت و به طرف سگ رفت. آن را جلویش انداخت و از این فرصت برای وارد شدن به کلبهٔ همسایه استفاده کرد. خانهٔ مرتب و تمیزی نسبت به کلبهٔ به‌هم‌ریز پیرمرد بود. روحیهٔ ماجراجویی عجیبی پیدا کرده بود. آرام و بااحتیاط جلو رفت تا به آشپزخانه رسید. خیلی آرام در یخچال را باز کرد. در آن لحظه بهشت پیرمرد همین یخچالِ هم‌قد خودش بود. همبرگر، دوغ، تخم‌مرغ، سس گوجه، برنج پخته‌شده و خلاصه هر چیزی که آرزو داشت، در آن بود. تا جایی که می‌توانست دست‌های لرزانش را پر کرد. از آشپزخانه که به سمت در خروجی می‌رفت، با بدشانسی یک تخم‌مرغ از روی بقیهٔ تخم‌مرغ‌ها غلتید و در آن سکوت صبحگاهی به کف راهرو خورد و شکست. زمان را از دست نداد و فوراً بیرون رفت. سگ به استخوان‌ها رسیده بود و داشت آخرین تکه‌های گوشت را از آن‌ها جدا می‌کرد و می‌خورد.

در راه بازگشت، کار خود را این‌گونه توجیه می‌کرد: «این‌ها سهم آن پسرِ مرده هستند و من نیز یک پیرمرد بی‌چاره‌ام. آن‌ها این مقدار از خوراکی‌ها را دیگر نیاز ندارند. این‌ها مال من هستند!»

غنیمت‌ها را در یخچال گذاشت و مثل همیشه به سمت تلویزیون رفت. اما مثل این که برق نبود. چند ناسزا گفت. همان‌جا رو زمین دراز کشید و به سقف خیره شد. در سکوتی که به لطف نبود برق ایجاد شده بود، می‌شد صدای گنجشک‌ها را شنید. پیش خود گفت: «آخر گنجشک‌ها چه‌گونه تمام عمر خود بدون تلویزیون زندگی می‌کنند؟»

اندکی بعد، صدای قطار به گوش رسید. ذهن پیرمرد جرقه‌ای زد! با خود گفت: «حتماً در رستوران قطار چیزهای خوشمزه‌ای پیدا می‌شود!»

بهترین لباس‌هایش را پوشید، اسلحه‌اش را در چمدانی قدیمی گذاشت و به سمت ایستگاه سولومون حرکت کرد.

آن ایستگاه یک ایستگاه بین راهی بود و آن موقع بلیط‌ها بررسی نمی‌شدند. پس به دور از چشم مأمورهای قطار سوار شد. روی یک صندلی کنار یک پسربچه نشست. پس از جنگ، این بزرگ‌ترین ماجراجویی او دور از خانه بود.

چند دقیقه بعد قطار به راه افتاد. اوضاع را بررسی کرد. یک مأمور در واگن بعدی بود. پیرمرد برخاست و به واگن مقابل رفت. آن‌قدر رفت تا رستوران را پیدا کرد. سر یک میز نشست و اطراف را نگاه کرد. یک زوج میان‌سال و چند نفر دیگر در حال خوردن صبحانه بودند. پیش‌خدمت سر میز آمد و گفت: «تخم‌مرغ یا قهوه؟» پیرمرد جا خورد و گفت: «یک لیوان شیر لطفاً.» پیش‌خدمت رفت تا شیر بیاورد. پیرمرد فهمید که آن‌ها می‌خواهند خوراکی‌های خوشمزه را به مسئولین قطار بدهند و به مسافرها فقط تخم‌مرغ بدهند!

پس دست به کار شد. چمدانش را برداشت و پشت سر پیش‌خدمت به سمت آشپزخانه به راه افتاد. وارد شد. مثل این که آن موقع، کارکنان آشپزخانه چندان کاری نداشتند. دور هم جمع شده بودند و کیک و قهوه می‌خوردند. ورود پیرمرد برخی‌ها را متوجه خود ساخت. یک مرد قدبلند با ابروانی در هم گره خورده به سمت پیرمرد آمد و در حالی که به بیرون هدایتش می‌کرد، گفت: «برو بیرون آقا! این‌جا آشپزخانه است.» پیرمرد نتوانست چیزی بگوید و با هل‌های آشپز بیرون رفت. یک خانم در حالی که آشپزخانه را جارو می‌کرد، در را بست و دوباره به نظافت مشغول شد. پیرمرد به میزش بازگشت. پیش خود نقشه کشید. پیش‌خدمت برای پیرمرد قهوه آورد. پیرمرد با آن که از قهوه بدش نمی‌آمد گفت: «من شیر خواستم. من قهوه نمی‌خواهم!» پیش‌خدمت گفت: «شیر نداریم. همین که هست!» پیرمرد با اکراه قهوه را قبول کرد.

پیش‌خدمت سر میز کناری رفت تا سفارش بگیرد. مرد اتوکشیده و نسبتاً چاقی بود. پیش‌خدمت با تعظیم و احترام فراوان گفت: «چه میل دارید قربان؟» مرد گفت: «آ! یک چیزی بیاور که بشود این موقع صبح خورد.» پیش‌خدمت گفت: «عسل، کره، کیک، شیر و نان مخصوص خوب است؟» مرد سری به نشانهٔ تأیید تکان داد. پیش‌خدمت داشت به آشپزخانه می‌رفت که پیرمرد صدایش زد. پیرمرد گفت: «مگر در قطار گاو نگه‌داری می‌کنید؟ همین چند لحظه پیش که شیر نداشتید. گاوها شیر صبحانه داده‌اند؟!» پیش‌خدمت سرش را نزدیک پیرمرد کرد و به آرامی گفت: «ایشان رئیس راه‌آهن لندن هستند.» و به آشپزخانه رفت. رئیس مشغول خواندن روزنامه شد. پیرمرد قدری فکر کرد. قهوهٔ ولرم را با دستانی لرزان و ذهنی ناآرام خورد. چمدانش را باز کرد. اسلحه‌اش را برداشت و از پشت روی گردن رئیس گذاشت. تا رئیس خواست چیزی بگوید، پیرمرد گفت: «زود دست‌هایت را بالا ببر و برخیز.» رئیس روزنامه را روی میز گذاشت و دست‌هایش را بالا برد. پیرمرد گفت: «زود باش بلند شو!» به ناچار برخاست. گردنش را چرخاند تا پیرمرد را ببیند. پیرمرد با فشار لولهٔ اسلحه به گردن رئیس، او را از این کار منع کرد. پیرمرد گفت: «راه بیوفت!» چند لحظه بعد، مأموران قطار متوجه شدند و تلاش می‌کردند تا پیرمرد را منصرف کنند. پیرمرد با آن که نحیف بود ولی گردن رئیس را با دست چپ گرفته بود و با دست راست لولهٔ اسلحه را به کمر رئیس چسبانده بود. پیرمرد گفت: «اگر این مرد را زنده می‌خواهید، دستوراتم را اجرا کنید.» یکی از مأمورها گفت: «آرام باش. تو چه می‌خواهی؟» پیرمرد گفت: «این واگن چه‌قدر با واگن آخر فاصله دارد؟» رئیس با صدایی خفه گفت: «این یکی مانده به آخری است.»

پیرمرد فریاد زد: «همه بیرون! بروید به واگن‌های خودتان.» هیاهویی به پا شده بود. مسافران همگی در حال فرار از واگن رستوران بودند. یک پسر خیلی چاق داشت مقداری از صبحانه‌اش را با خود می‌برد تا بقیه‌اش را در واگن خود بخورد. پیرمرد فوراً اسلحه‌اش را به سمتش گرفت و ماشه را چکاند. ولی مثل این که یادش رفته بود اسلحه را مسلح کند. به روی خود نیاورد و دوباره اسلحه را به کمر رئیس چسباند.

مسافران تقریباً رستوران را ترک کرده بودند. پیرمرد رو به یکی از مأموران کرد و گفت: «زود باش این واگن را از واگن‌های دیگر جدا کن.» مأمور گفت: «این‌طوری واگن آخر هم جدا می‌شود. ترمز واگن آخر برای توقفی ایمن ضروری است.» پیرمرد گفت: «پس من این مرد را می‌کشم!» مأمور گفت: «آرام باش. هر چه تو بخواهی.» در حالی که یکی از مأمورها در حال صحبت با پیرمرد بود و او را آرام می‌کرد، مأمور دیگری از پشت سر به پیرمرد نزدیک می‌شد تا در نهایت اسلحه را از پیرمرد گرفت.

به پیرمرد دستبند زدند و او را به همراه یکی از مأمورها به واگن دیگری فرستادند تا قطار به شهر برسد. پیرمرد سرخ شده بود و قلبش به شدت می‌زد. مأمور گفت: «چرا چنین کاری کردی؟ عقلت را از دست داده‌ای؟» اندکی بعد که حال پیرمرد جا آمد گفت: «من یک پیرمرد بی‌چاره هستم که چند روز است چیزی نخورده‌ام. ملکه اصلاً به فکر ما نیست.»

+آن روز تمام رگ‌های بدنش را برای دلیلی برای مرگ گشتم و در نهایت رگی در قلبش کار او را تمام کرد. یادداشت قطاری آن طرف درخت‌ها حرکت می‌کند و به‌وسیله‌ی یک پل از رودخانه رد می‌شود. قطع چند درخت کاج قدیمی خشک‌شده برای تهیه‌ی هیزم چند شب بعد آگاهانه از کارش لذت می‌برد تا دیگران را از شر زندگی خلاص کند. یک نفر را روی ریل قطار می‌بندد. در آخر به اعدام با گیوتین محکوم می‌شود. در این لحظه من (عزرائیل) پس از جدا شدن سرش از بدن، روحش را برداشتم و بردم به ناکجاآباد {تغییر زاویه دید از سوم شخص نامعین به اول شخص} اکنون که این نوشته را می‌خوانید، شاید من دارم شما را معاینه می‌کنم و زمان‌هایی را که تلویزیون نگاه کردید یا غذای ناسالم خوردید از عمرتان کم می‌کنم. اثرات مخرب تلویزیون و صدای قطار (به‌عنوان یک فناوری مدرن) بر روان انسان تقویت روحیهٔ کشتن در مخاطب. با قهرمان جلوه‌دادن عزرائیل!! :دی

زیر موْ کنار جوب

Sat, 21 Jan 2017 10:45:00 +0000

توتِ توی باغ

برگ‌های سنجدش

تاب زیر داربست

پسته‌های کله‌قوچ

زنگ خورده یک دوچرخه

آجرا ولو کنار جوب

بوی عطر نرگسی که

بین خاک نم نشست

باد لابه‌لای برگ‌های مو

قاصدک به انتظار باد

بوی بیدمشک و خاک

طعم توت خشک

گرده زیر جلد باد

چیرچیر و قارقار

قورقور قورباغه

آب یخ

جوجه اردکا به صف

ماهیای توی حوض

سایه‌سار زیر آن سبزه‌های سربلند

شب صدای هوی جغد

آمد آن موسیاه

موْسیاه را بچید

Planeto

Mon, 17 Oct 2016 17:54:00 +0000

Ni decidis plani planeton
iri semajnfine planedon

Ni iris planedon merkrede
kaj devis reveni vendrede

Ni travojaĝis la spacon
kaj ne volis ion krom pacon

Tiam ni alvenis lace tie
post trairado de ie al ie

Subite ekaperis miriga maro
la maro estis plenita je dolaro

Mi serĉis loĝanton kaj trovis
kaj pri la maro li diris:

“La dolaroj doloris nin
ni decidis forlasi ilin”

La dolarojn ni prenis sed
per ni solviĝas ĉiu ted’

La dudeka renkonto

Sat, 08 Oct 2016 12:06:00 +0000

La ŝerca rakonteto inspirita el Renkontoj kun Diferenculoj

Sinjoro Alfabeto

Temoj:

diverceco de temoj, malkutima agado, psika malsano, sufero pro rememoraĵoj, kontraŭvola urini, negativaj stereotipoj, perforto

Sinjoro Alfabeto estas teroristo. li estis soldato en Sirio dum du jaroj. jam li revenis al sia lando kaj ekmortigis.

Avo diras, ke se Iun tagon Alfabeto ne mortigus duses homojn, li nevole urinus nokte.

Mi kelkfoje prenas lian pafilon por ludi kun miaj samklasanoj. li pafis al mi lastamonate. bonŝance mi ne mortis. sed mi dum du semajnoj estis en malsanulejo. dum tiam, li vizitis min kun dolĉaĵo. mi tre ĝojis pro dolĉaĵoj. Nuntempe li estas mia plej bona amiko. mi volas esti teroristo estonte.

Eĉ se iu estas teroristo, tio ne signifas, ke li estas malbona kaj evitinda. ni devas ne malliberigi lin sed devas lasi lin mortigi homojn ĉiutage por lia trankvilo.

Kiel mi notas?

Tue, 13 Sep 2016 05:13:00 +0000

Se vi ankoraŭ ne notas en via kajereto, eble vi por noti, uzas aplikaĵojn kiel Evernote, OneNote, Google Keep, Simple Note ktp je via inteligenta-telefono. ĉi tiuj sonas bone, precipe se ili havas per-interretan sinkronigon kaj ili estas plursistema.

Sed atendu momente! ĉu vi konas pli simplan manieron? rigardu vian poston! ĉu vi memoras la retpoŝton?

La retpoŝtserviloj havas kapablon por konservado de la malnetoj. vi povas uzi retpoŝtilojn por atingi viajn notojn trans la diversaj aparatoj. mi uzas “Mozilla Thunderbird”-n je la komputilo kaj “K-9 Mail”-n je la Android. nun kiuj estis parolanta pri la plursistemeco?

Simple ekskribu retpoŝton kun temo kaj korpo, sed anstataŭ skribi la ricevonton kaj sendi ĝin, konservu ĝin en la malnetujo. vi povas aldoni etikedojn; sufiĉas ke vi skribu ilin en la fino de la korpo kun krado. do vi povos serĉi per via retpoŝtilo laŭ la etikedojn aŭ laŭ al korpo ktp. Ankaŭ vi povas aldoni kunsendaĵojn.

Mi ne fidas al Google (do Gmail!), Microsoft kaj eĉ Evernote; ĉar ili klare ne uzas liberajn programojn (se vi ne konas Movadon de la Libera Programo, serĉu ĉe interreto!) kaj ankaŭ ili uzas niajn datumojn por malbonaj celoj.

Mi uzas na tutanota.com kiel retpoŝtservilo; ĉar tio uzas liberajn programojn.